سخن گرچه باشدگرانمایه تر

فرومایه گردد ز کم پایه تر

سخن کز دهان بزرگان رود

چو نیکو بود داستانی شود

نگین بدخشی بر انگشتری

ز کهتر  به کمتر خرد مشتری

و ز انگشت شاهان سفالین نگین

بدخشانی آید به چشم کهین

شنیدم که باشد زبان و سخن

چو الماس برّان و تیغ کهن

سخن بفکند منبر و دار را

ز سوراخ بیرون کشد مار را

سخن زهر و پازهر و گرم است و سرد

سخن تلخ وشیرین و درمان و درد

بر هر سخن باز گویا رسد

چنان کـ آب دریا به دریا رسد.

سخن کز دهان ناهمایون جهد

چو ماریست کز خانه بیرون جهد

نگهدار از او خویشتن چون سزد

که نزدیکتر را سبک ‌تر گزد

ما عاشقیم و خوشتر ازین کار کار نیست

یعنی به کارهای دگر اعتبار نیست

دانی بهشت چیست که داریم انتظار ؟

جز ماهتاب و باده و آغوش یار نیست

فصل بهار فصل جنون است و این سه ماه

هر کس که مست نیست یقین هوشیار نیست

دیشب لبش چو غنچه تبسّم به من نمود

اما چه سود زآنکه به یک گل بهار نیست

امید شیخ به تسبیح و خرقه است

گویا به عفو و لطف تو امیدوار نیست

بر ما گذشت نیک و بد اما تو  روزگار

فکری به حال خویش کن این روزگار نیست

بگذر ز صید و این دو سه مه با عماد باش

صیّاد من بهار که فصل شکار نیست