شکر نعمت نعمتت افزون کند -  کفر نعمت از کفت بيرون کند

نقل است از مولای متّقیان علی (ع): 

آفت النّعم الکفران.  

 
آفت نعمت ها ناسپاسی است.  

Ungratefulness spoils affluence

هر چیز که قدرش ز نظر خواهد رفت

بیهوده ز غفلت بهدر خواهد رفت

هر نعمت حق که شکر آنرا نکنی

یک روز ز دست تو بدر خواهد رفت

رُبًّ نعمة لمن لا یشکرها .  

 
چه بسا نعمتها که در اختیار ماست و درک شکر آنها را نداریم. 

Many bounties we have been bestowed upon that we are not thankful for

ای بس که یکی از آنچه نعمت دارد

غافل شده است و دل بر آن نسپارد

گیتی چه بسا عیش فراهم آرد

از بهر کسی که شکر آن نگذارد

من وجد موردآ عذابآ یرتوی منه فلا یغتنمه یوشک ان یظمآ و یطلبه فلا یجده.  

  
هر کس که چشمهء شیرینی دارد که از آن مینوشد و غنیمتش نمی شمارد دور نیست که یک روز تشنه شود و آنرا بچوید و نیابد.  

A man, who drinks fresh water from a spring and is not grateful for it, may one day seek it thirstily and not find it

هر کس که یکی چشمهء شیرین دارد٬

وز آن خورد و غنیمتش نشمارد٬

یک روز٬ دگر نیابد آن را٬ هر چند

با تشنه لبی بسوی آن روی آرد 

الا گر بختمند و هوشیاری - به قول هوشمندان گوش داری

شنیدم  اسب سلطانی خطا کرد - بپیوست از زمین بر آسمان گرد

شه مسکین ز اسب افتاد مدهوش - چو پیلش سر نمی‌گردید در دوش

خردمندان نظر بسیار کردند - ز درمانش به عجز اقرار کردند

حکیمی باز پیچانید رویش - مفاصل نرم کرد از هر دو سویش

دگر روز آمدش پویان به درگاه - به بوی آنکه تمکینش کند شاه

شنیدم کان مخالف طبع بدخوی - به بی‌شکری بگردانید ازو روی

حکیم از بخت بیسامان برآشفت - برون از بارگه می‌رفت و می‌گفت

سرش برتافتم تا عافیت یافت - سر از من عاقبت بدبخت برتافت

چو از چاهش برآوردی و نشناخت - دگر واجب کند در چاهش انداخت

غلامش را گیاهی داد و فرمود - که امشب در شبستانش کنی دود

وز آنجا کرد عزم رخت بستن - که حکمت نیست بی‌حرمت نشستن

شهنشه بامداد از خواب برخاست - نه روی از چپ همی گشتش نه از راست

طلب کردند مرد کاردان را - کجا بینی دگر برق جهان را؟

پریشان از جفا میگفت هر دم - که بد کردم که نیکویی نکردم

چو به بودی طبیب از خود میازار - که بیماری توان بودن دگر بار

چو باران رفت بارانی میفکن - چو میوه سیر خوردی شاخه مشکن

چو خرمن برگرفتی گاو مفروش - که دون همّت کند منّت فراموش

منه بر روشنایی دل به یک بار - چراغ از بهر تاریکی نگه دار

نشاید کآدمی چون کرّه‌ء خر - چو سیر آمد نگردد گرد مادر

وفاداری کن و نعمت شناسی - که بد فرجامی آرد نا سپاسی

جزای مردمی جز مردمی نیست - هر آنکو حق نداند آدمی نیست

وگر دانی که بدخوئی کند یار - تو خوی خوب خویش از دست مگذار

الا تا بر مزاج و طبع عامی - نگوئی ترک خیر و نیکنامی

من این رمز و مثال از خود نگفتم - دُری پیش من آوردند سفتم

ز خُردی تا بدین غایت که هستم - حدیث دیگری بر خود نبستم

حکیمی این حکایت بر زبان راند - دریغ آمد مرا مهمل فرو ماند

به نظم آوردمش تا دیر ماند - خردمند آفرین بر وی بخواند

الا ای نیکرای نیک تدبیر - جوانمرد و جوان طبع و جهانگیر

شنیدم قصّه‌های دلفروزت - مبارک باد سال و ماه روزت

ندانستند قدر فضل و رایت - وگرنه سر نهادندی به پایت

تو نیکوئی  کن و در دجله انداز - که ایزد در بیابانت دهد باز

که پیش از ما چو تو بسیار بودند - که نیک‌اندیش و بدکردار بودند

بدی کردند و نیکی با تن خویش - تو نیکوکار باش و بد میندیش 

دوام دولت اندر حق شناسیست

زوال نعمت اندر ناسپاسی است

اگر فضل خدا بر خود بدانی

بماند بر تو نعمت جاودانی

چه ماند از لطف و احسان و نکویی؟

حرامت باد اگر شکرش نگویی